Na terapię par warto zgłosić się nie tylko w sytuacji kryzysu. Może być ona pomocna również wtedy, gdy partnerzy chcą lepiej się rozumieć, skuteczniej komunikować, rozwijać umiejętność rozwiązywania konfliktów i bardziej świadomie dbać o swoją relację.

Warto rozważyć terapię, jeśli:

• te same konflikty regularnie wracają i trudno znaleźć ich rozwiązanie,
• rozmowy szybko przeradzają się w krytykę, obronę, wycofanie albo wzajemne niezrozumienie,
• pojawia się dystans emocjonalny, poczucie osamotnienia lub coraz mniej bliskości,
• zmniejszyła się satysfakcja z życia seksualnego albo partnerzy mają różne potrzeby w tym obszarze,
• doszło do zdrady lub innego wydarzenia, które naruszyło zaufanie,
• różnicie się w ważnych kwestiach dotyczących przyszłości, rodzicielstwa, finansów czy podziału obowiązków,
• przechodzicie przez dużą zmianę życiową i chcecie lepiej sobie z nią poradzić jako para,
• zastanawiacie się nad przyszłością związku.

Nie każda para zgłaszająca się na terapię doświadcza jednak poważnych trudności. Czasem celem spotkań jest lepsze poznanie wzajemnych potrzeb, nauczenie się prowadzenia trudnych rozmów, wzmocnienie przyjaźni i bliskości albo przygotowanie się do ważnego etapu wspólnego życia.

Nie trzeba czekać, aż problemy w związku staną się bardzo nasilone. Zdobywanie umiejętności potrzebnych do budowania dobrej relacji może pomóc nie tylko w radzeniu sobie z obecnymi trudnościami, ale także w lepszym przechodzeniu przez przyszłe wyzwania.

Metoda Gottmana wyróżnia się przede wszystkim silnym oparciem na badaniach nad funkcjonowaniem par oraz bardzo uporządkowanym sposobem pracy. Została rozwinięta na podstawie wieloletnich obserwacji tego, jak pary komunikują się, przeżywają konflikty, budują bliskość i radzą sobie z trudnymi momentami w relacji.

W praktyce oznacza to, że terapia nie opiera się wyłącznie na rozmowie o problemach. Ważną częścią pracy jest szczegółowa diagnoza relacji, rozpoznanie jej mocnych stron i obszarów wymagających wsparcia, a następnie dobór konkretnych interwencji i ćwiczeń.

Metoda koncentruje się m.in. na:

• wzmacnianiu przyjaźni, bliskości i wzajemnego zainteresowania,
• poprawie komunikacji i sposobu prowadzenia trudnych rozmów,
• rozpoznawaniu destrukcyjnych wzorców konfliktu i zastępowaniu ich bardziej konstruktywnymi,
• uczeniu się regulowania silnych emocji podczas konfliktu,
• odbudowywaniu zaufania po zranieniach i kryzysach,
• lepszym rozumieniu wzajemnych potrzeb, wartości i marzeń,
• budowaniu wspólnego znaczenia i poczucia „my” w relacji.

Charakterystyczne dla tej metody jest również to, że para otrzymuje konkretne narzędzia do stosowania poza gabinetem. Celem jest nie tylko lepsze zrozumienie problemu, ale także rozwijanie umiejętności, które partnerzy mogą wykorzystywać samodzielnie w codziennym życiu.

To podejście jest więc jednocześnie diagnostyczne, terapeutyczne i edukacyjne, pomagając zarówno parom w kryzysie, jak i tym, które chcą świadomie rozwijać swoją relację.

Konsultacja seksuologiczna to spotkanie, podczas którego można w bezpiecznej i poufnej atmosferze porozmawiać o trudnościach, pytaniach lub wątpliwościach związanych z seksualnością, bliskością i życiem intymnym.

Pierwsze spotkanie służy przede wszystkim lepszemu zrozumieniu zgłaszanego problemu. Trudności seksualne rzadko można rozpatrywać w oderwaniu od innych obszarów życia, dlatego rozmowa może dotyczyć nie tylko samej seksualności, ale również zdrowia, przyjmowanych leków, stresu, samopoczucia psychicznego, relacji partnerskiej, wcześniejszych doświadczeń oraz kontekstu, w którym pojawiła się dana trudność.

Na konsultację można zgłosić się m.in. w przypadku:

• obniżonego lub braku pożądania seksualnego,
• różnic w potrzebach seksualnych między partnerami,
• trudności z pobudzeniem seksualnym,
• trudności z erekcją, orgazmem lub wytryskiem,
• bólu lub dyskomfortu podczas aktywności seksualnej,
• lęku, napięcia lub unikania bliskości seksualnej,
• spadku satysfakcji z życia seksualnego,
• trudności z powrotem do seksualności po chorobie, porodzie, zdradzie lub innych ważnych doświadczeniach,
• potrzeby lepszego poznania własnej seksualności, potrzeb i granic.

Konsultacja pomaga przyjrzeć się czynnikom, które mogą wpływać na daną trudność, i ustalić, jaka forma dalszej pomocy będzie najbardziej odpowiednia. Może obejmować psychoedukację, terapię seksuologiczną, pracę indywidualną lub z parą, a w razie potrzeby także zalecenie konsultacji lekarskiej i odpowiedniej diagnostyki.

Trudności seksualne mogą mieć podłoże biologiczne, psychologiczne i relacyjne, a często kilka z tych czynników występuje jednocześnie. Dlatego sposób pracy zawsze powinien być dostosowany do konkretnej osoby i jej sytuacji.

Celem konsultacji nie jest ocenianie ani wskazywanie, jak „powinno” wyglądać życie seksualne, ale lepsze zrozumienie problemu i znalezienie rozwiązań odpowiadających potrzebom danej osoby lub pary.

Tak. Terapia par prowadzona online może być skuteczną formą pracy i dla wielu par stanowi dobrą alternatywę dla spotkań w gabinecie. Badania wskazują, że terapia prowadzona za pośrednictwem wideorozmowy może przynosić porównywalne efekty w zakresie satysfakcji z relacji, komunikacji i funkcjonowania partnerów.

O skuteczności terapii nie decyduje jednak wyłącznie jej forma. Duże znaczenie mają zaangażowanie obojga partnerów, regularność spotkań, relacja z terapeutą oraz gotowość do wykorzystywania nowych umiejętności również pomiędzy sesjami.

Praca online ma dodatkowo kilka praktycznych zalet. Umożliwia wspólny udział w terapii parom mieszkającym w różnych miejscach, często ułatwia pogodzenie spotkań z pracą i innymi obowiązkami oraz pozwala uczestniczyć w sesjach we własnym otoczeniu.

Nie dla każdej pary terapia online będzie jednak najlepszym rozwiązaniem. Znaczenie mają: możliwość zapewnienia prywatności podczas sesji, warunki do swobodnej rozmowy oraz charakter trudności, z którymi zgłasza się para. Dlatego forma spotkań powinna być dobierana indywidualnie do sytuacji partnerów.

Długość terapii par zależy od rodzaju i nasilenia trudności, z jakimi zgłasza się para, oraz od celów ustalonych na początku wspólnej pracy. Nie ma jednej, z góry określonej liczby spotkań odpowiedniej dla każdej relacji.

Z parami pracuję zazwyczaj w rytmie jednej sesji co dwa tygodnie. Pomiędzy spotkaniami partnerzy mają czas na wykorzystywanie nowych umiejętności w codziennym życiu, obserwowanie swoich wzorców oraz pracę nad ustalonymi podczas sesji obszarami.

Po zakończeniu etapu diagnostycznego wspólnie określamy cele terapii i plan dalszej pracy. W trakcie procesu wracamy do nich i sprawdzamy, jakie zmiany udało się osiągnąć oraz które obszary nadal wymagają uwagi.

Czas trwania terapii jest więc sprawą indywidualną: dla części par będzie to krótszy proces skoncentrowany na konkretnym problemie, inne będą potrzebowały dłuższej pracy.